کثافتهایِ اغراق شده

حقیقت همیشه همراهِ خودش

چیزایِ دوست نداشتنیِ زیادی داره

تلخی داره، واقعیت داره، عذابِ وجدان داره

گاهی حتی تهی شدن داره همراهش

خیلی از حقیقتها رو می شه

با دلیل و مدرک ثابت کرد

اما از نظرِ من

باید از خیرِ ثابت کردنِ اغلبِشون بگذریم

وقتی انقدر وجدان در خیلی از ما باقینمونده

که بپذیریم سهممون از اشتباهاتِمون رو

وقتی با هرجور دلیل و دروغ و اغراق و توجیهی

تلاش میکنیم واقعیت رو جورِ دیگهای جلوه بدیم

یا حتی برعکس، وقتی هنوز آمادگی و توانِ کافی

برایِ روبهرو شدن با واقعیتها

و اعترافهایِ صادقانهیِ آدمها رو نداریم

و وقتی هرقدر پیگیرِ اثباتِ انکارهایِ سراسر دروغ

و پر از بیراههیِ آدمهایِ به ظاهر نزدیک میشیم

و به جایِ یه سکوت و لبخند

و یه اعترافِ دلچسبِ دونفره

شاهدِ کثافتهایِ اغراق شدهیِ جدید

و برملا شدنهایِ جدیدتر و جدیدتر هستیم

بهتره همون اوایلِ هر داستانی

چند لحظهای سکوت کنیم

و بفهمیم نه اونقدر ارزشمندیم

که باهامون صادقانه رفتار بشه

و نه اونقدر مهمیم

که بعد از هر خطایی

آغوشمون پناهِ امنی برای اعتراف قرار بگیره

مراقب داشتههامون باشیم