شرافت باکره

شرافت باکره

در روزگاری

که آدم‌ها

راحت‌تر از حرف‌هایشان

عوض می‌شوند

هنوز هستند آدم‌هایی

که تا مغز استخوان یک‌رنگند

نه قهرمان قصه‌ها

نه فاتح سرزمین‌ها

آدم‌هایی معمولی

با دست‌هایی که هیچ‌وقت

که از کار خالی نبوده‌اند

و قلبی

که از باورهایِ‌شان

دست نکشیده است

از آن‌ها که هنوز

برای حرف‌شان اعتبار قائل‌اند

برای نانِ حلال

برای رفاقت

برای نگاهِ بی‌دروغ

برای حرمتی که نمی‌شکند

و برای نیازی که افسارش

هنوز در دستانِ خودشان است

از آن‌ها که در این روزگار

هنوز آدم مانده‌اند

آرمان‌هایِ‌شان را

به بهای آسودگی نفروخته

و سکوتِ‌شان را

به قیمتِ تأییدِ هر چیز

زخم خورده‌

اما تلخ نشده‌اند

خسته شده

اما کوتاه نیامده‌اند

آدم‌هایی که شکوهِ‌شان

در فریاد نیست

در ایستادن است

در وفادار ماندن

به آنچه روزی آن را

درست می‌دانستند

آدم‌هایی معمولی

که تمام دارایی‌ِ‌شان

شرافتی‌ست

که هنوز

از دستش نداده‌اند

مراقب داشته هامون باشیم