دغدغه های یه مرد

تهِ کفش‌هایت، ردّ تازه‌ای بود  که به خانه‌ی دیگری می‌رسید بهانه‌هایتمنظم بودندمثل گزارشِ یک قتلِ بی‌صدا هر روزیک دلیل تازه آوردیتا زخم قدیمی را قانونی کنی گفتی خسته‌ایناچاریگفتی نمی‌فهممگفتی دنیا علیه توستو منشدم دیوارِ تمرینِ مظلوم‌نمایی‌ات اشک‌هایتنمک نداشتطعمِ حسابگری می‌داد انگشتت رابه سمت من گرفتیبا دستکشِ سفیدکه لکه‌های خودتبه چشم نیاید اما یک‌بار فقط یک‌بار نامِ اودر مکثِ صدایت لرزید همان‌قدر کافی بودکه بفهممجای خالی‌اتاز قبل پر شده است دروغ‌هایتآهسته راه می‌رفتنداما تهِ کفش‌هایتردّ تازه...

لطفا وقتی کسی را ترک میکنیدموقعِ رفتن همهتان را با خود ببریدو از همه مهمتر، خاطراتِتان رالطفا با بی وجدانیِ منحصر بهفردآدمها را با یکدنیا سوال باقی نگذاریدلطفا در آدمها احساسِ شرم یا عذابِ وجدان باقی نگذاریدلطفا از دانستههایی که روزی به شکلِ رازبا اطمینان و اعتماد برایِتان بازگو شدهخنجر هایی در تن و جانِ هم فرونکنیدلطفا حرمتِ هم را نشکنیدلطفا پشتِ سرِ هم حرف نزنید لطفا آرزوها و توصیههایِ ناکارآمدتان رافقط برایِ خودتان نگه داریدلطفا متلک نگویید برویدفقط برویدنگرانِ آدمها هم نباشیدبرایِ هرکسی در زندگی پیش خواهد آمدکه حداقل یکبار کسی پا به زندگیاش بگذاردکه دوست داشتن را بلد باشدبفهمد و ماندن و چگونه ماندن را بلد باشدو اجازه دهد بی هیچ نقابیفقط داشتههایِ واقعیاش معرفیاش کنندو یادمان باشد پیدا ک...

هنوز هم آدمایی هستن که تو پیشِشون راحتیو بی دغدغه و حساب و کتابتویِ نزدیکترین و شبیهترین حالتبه خودت زندگی میکنیهنوز هم آدمایی هستنکه کنارشوننه مجبوری افکارت رو بپوشونیو نه احساسات و عواطف و حتی خشمت رواز ترسِ قضاوت شدن فیلتر کنیچون مطمئنی که انقدر انصافپختگی، رفاقت، انسانیت و صداقت دارنکه تو احساسِ امنیت کنیو مجبور به هیچ جور بازیو با استفاده از هیچجور نقابی نباشیبه نظرِ مناتمسفر و فضایِ زندگی کنار این آدمهاباید نزدیکترین و شبیهترین توصیف از زندگی تویِ بهشت باشهمراقب داشتههامون باشیم بخوانید...

پاییز متولد میشودتا آدمهابی تجربهیِ عشق زندگی را ترک نکند که آدمها یاد بگیرندبه جایِ صدایِ بلند و احساسِ ترسمیشود برایِ اثباتِ غیرتاحساسِ تنهایی رااز آدمهایِ خاصِ زندگی دور کردپاییز متولدشده تا مااین فرصت را داشته باشیمکه هرروز صبحِ زودجلویِ آیینه لبخند بزنیمو امیدوارانه صدایِ مولانایِ جانی باشیمکه هشتصدسال پیش به زیبایی گفتهرچه هستیجانِ ما قربانِ توستمراقب داشتههامون باشیم بخوانید...

تاریکی, واقعی،, نبودن, نور نیست, تاریکی واقعی، رسیدن به این یقین است که نور، هیچ گاه باز نمی گردد. مراقب نورهای زندگیمان باشیم مراقب داشته هامون باشیم...

هر وقت قصد میکنم دیگر از تو ننویسم، باران میبارد نغمهای زمزمه میشود کسی از تو میپرسد، یا خاطرهای جانِ, تازه, میگیرد. و من در کشاکش این نبردِ نابرابر همیشه مغلوب میشوم نبودنت درد میکند... ...

خودتي عجيبروميگم خودتي اينكهمدامبرنامهweatherروبازميكنموهوايشهرتوروچكميكنمبرايخودماصلاعجيبنيست اينكهمدامتوروزايبارونيوبرفيزيرلبزمزمهميكنم:دردتبهجونم، اينكهموقعنشوندادنآيكونرعدوبرقتوهوايشهر"تو"،انگارتودلمرختميشورن،واسهمناصلاعجيبنيست راستي تاحالاعاشقبودي؟ پی نوشت: اینجا یه جای قدیمی و دوست داشتنیه برام. کم میام و دلیل کم اومدنم اینه...

فاصله كوتاهيه بين:دلي كه سنگ ميشهدلي كه تنــگ ميشه...دنياي عجيبيه..مراقب داشته هامون باشيم...