دغدغه های یه مرد

از یه جایی به بعدسرعتِ زندگی زیاد میشه، خیلی زیادچشم باز میکنی و میبینی موهات ریختههمزمان نگاهت به شکم بزرگت میافتهچین و چروکهای صورتت بهت دهن کجی میکننچی بگم از از افتادگی پلک و برآمدگی پهلوو صدایی که دیگه جوان نیستنفست تنگ میشه حتی با یه کم پیاده رویکارایِ سادهیِ دیروز، به یه چالش تبدیل میشنو تو تمامِ سعیت رو میکنی که پنهانِشون کنیاز دیگران و حتی از خودتادامهدار که میشهمیفهمی نمیشه ازش فرار کردبه اجبار میپذیری و بهش تن در میدیاینجایِ داستان خیلی چیزا متفاوت میشهو یکی ازاون تفاوتهایِ ریشهای اینه کهمیفهمی وقت کم داری و با تمامِ سرعت تلاش میکنی زندگی رو به جایِ پس انداز کردن، مصرف کنیمیفهمی ما چیزی جز داشتههامون نیستیمو بدونِ این داشتههابه سرعتِ نور فراموش میشیم مراقب داشتههامون باشیم بخوا...

داشتم فکر میکردمفقط خدا باید به داد دلِ کسی برسه که چیزی رو میخوادکه قسمتش نیستداشتم فکر میکردم چه خوبه که یاد بگیریم همون موقع که لازمه باشیمشاید حتی دقیقه بعدشبودنِمون به هیچ دردی نخورهآخه واسه شکستنِ بعضی چیزامثلا اعتماد یا باورِ آدماهمون یه لحظه هم کافیهداشتم فکر میکردمآدما خیلی وقتا ممکنهکارهایِ زیادی از ما رو یادشون بره اما حتما این یادشون میمونه کهتویِ اون شرایط و لحظههایِ خاصکی به موقعکنارشون بودهu200fمراقب داشتههامون باشیم بخوانید...

جا مانده است چیزی، جایی که هیچگاهِ دیگر هیچچیزی جایش را پر نخواهد کرد مراقب داشتههامون باشیم...