ما چیزی جز داشتههامون نیستیم

از یه جایی به بعد

سرعتِ زندگی زیاد میشه، خیلی زیاد

چشم باز میکنی و میبینی موهات ریخته

همزمان نگاهت به شکم بزرگت میافته

چین و چروکهای صورتت

بهت دهن کجی میکنن

چی بگم از از افتادگی پلک و برآمدگی پهلو

و صدایی که دیگه جوان نیست

نفست تنگ میشه حتی با یه کم پیاده روی

کارایِ سادهیِ دیروز، به یه چالش تبدیل میشن

و تو تمامِ سعیت رو میکنی که پنهانِشون کنی

از دیگران و حتی از خودت

ادامهدار که میشه

میفهمی نمیشه ازش فرار کرد

به اجبار میپذیری و بهش تن در میدی

اینجایِ داستان خیلی چیزا متفاوت میشه

و یکی ازاون تفاوتهایِ ریشهای اینه که

میفهمی وقت کم داری و با تمامِ سرعت

تلاش میکنی زندگی رو

به جایِ پس انداز کردن، مصرف کنی

میفهمی ما چیزی جز داشتههامون نیستیم

و بدونِ این داشتهها

به سرعتِ نور فراموش میشیم

مراقب داشتههامون باشیم