خیلی از آدما
بعد از سالها دویدن و تلاش
آروم نمیشن
فقط خسته میشن از جنگیدن
از نرسیدن و باختنهایِ پیاپی
اینجور وقتا آدما دو دستهن
یا دست میکشن از رفتن
میشینن و مرداب میشن
یا لبخندِ عمیقی می زنن
و سپاسگزار میشن از هرچیزی
که باعث شد توانِ جنگیدن داشته باش
خواستم بگم رفیق
همیشه رسیدن، هدف نیست
رفتن و همراهیهایی که تجربه میکنیم
توان و انگیزههایی که میگیریم
و تجربهها و خاطراتی که میسازیم
خودِ رسیدنه، خودِ هدف
مراقب داشتههامون باشیم
برچسب:
نویسنده: آرین زمانی