شاید یکی بیاد، که هدفش موندن باشه

قبول داریم زندگی کوتاهه؟

خیلی وقتا موقعی که

به خوشبخت نبودنِ یه آدم دقت میکنیم

می بینیم هنوزم ساکنِ گذشتهست

سرگرمِ مرور و نشخوارِ اتفاقهایی

که حتی توانِ تغییرشون رو نداره

قبول داریم زندگی کوتاهه؟

آدما همهیِ عمر رو

در آرزویِ زیستن با عشق سپری میکنن

اما وقتی به عشق دست پیدا میکنن

به ندرت راضیان

چرا؟

اضطرابِ دروغ شنیدن و بازیچه شدن

اضطرابِ ترک شدن و نادیده گرفته شدن

اضطرابِ رضایت نداشتن

اضطرابِ تن دادن به کم

قبول داریم زندگی کوتاهه؟

احتمالِ شکست همیشه وجود داره

احتمالِ خطر، احتمالِ باختن

اما نمیشه از ترسِ آوار

زیرِ هیچ سقفی نموند

نمیشه از ترسِ سقوط

هیچ مسیری رو بالا نرفت

نمیشه از ترسِ غرق شدن

دل به دریا نزد

نمیشه از ترسِ نرسیدن به انتها

لذتِ سفر و جاده رو فراموش کرد

قبول داریم زندگی کوتاهه؟

تویِ تقویمِ زندگیِ همهیِ ما

یه ساعت و تاریخی وجود داره

که ما در همهیِ عمر ازش بیخبر میمونیم

و فقط اطرافیانِمون بعد از ما

از اون باخبر خواهند شد

و اون ساعت و تاریخ، تاریخِ مرگ ماست

این تاریخ در عینِ ترسناکبودن، خیلی مهمه

مهمه چون

ارزشِ لحظهها رو به ما یادآوری می کنه

قبول داریم زندگی کوتاهه؟

پس برایِ ارزش گذاشتن به گنجینهیِ عمر

به اندیشه و احساسِ این لحظهمون افتخار کنیم

نه به اجداد و اتفاقهایِ خوب و بدِ گذشته

زندگی، ارزشمندترین گنجینهیِ هستی ماست

پس با ایجادِ پذیرش منطقی

به دور از لغلغهیِ دردهایِ گذشته

به دور از وسواس و وسوسه

به فرصتهامون با جدیت بها بدیم

1 تویِ همین فرصتهایِ به ظاهر ساده

کسی بیاد که 1، 1 1

مراقبداشتههامون باشیم